Ένα είναι βέβαιο: Ουδείς μπορεί να σώσει αυτόν που δεν επιθυμεί να σωθεί

Περί «σωτηρίας» της ψυχής και όχι μόνο, το ανάγνωσμα…

Ένα στοιχείο που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως αδιαμφισβήτητο είναι ότι ο Άνθρωπος είναι έτσι πλασμένος ώστε να έχει Ελεύθερη Βούληση. Να μπορεί να επιλέγει μετά πολλών και διαφορετικών επιλογών, και να πράττει ανάλογα με τη λογική, τη γνώση, το ένστικτο, την παιδεία ή το ήθος του και τις αρχές του, και να αναλαμβάνει το κόστος των συνεπειών των πράξεων και αποφάσεων του.

Όμως είναι στ’ αλήθεια έτσι;

Ο Διαφωτισμός κατηγόρησε την θρησκεία ότι ασκεί πίεση στους ανθρώπους καταδικάζοντας τους σε «τυφλή πίστη», χωρίς να ερευνούν πράγματα και καταστάσεις. Και πρότεινε ορθολογισμό και έρευνα, και αμφισβήτηση αυτής της θρησκευτικής πίστης. Μετά όμως ήρθε η επιστήμη, και η καθιέρωση της ως μια νέα «θρησκεία» απαιτεί τυφλή πίστη από τους ανθρώπους σε μια ειδική μερίδα ανθρώπων, των επιστημόνων και ειδικών, που συνήθως έχουν και την εύνοια των εκάστοτε αξιωματούχων.

Και η Ιστορία επαναλαμβάνεται, μέσα σε απόλυτη σύγχυση για το τι πρέπει να επιλέξει πλέον κανείς. Ποια πίστη και προς ποιον η εμπιστοσύνη;

Οι απογοητεύσεις απανωτές, τα διλλήματα πολλά και ο κόσμος σε πλήρη σύγχυση. «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» ήταν ο χρησμός που έδωσε το Μαντείο των Δελφών το 480 π.Χ. απαντώντας σε σχετικό αίτημα των Αθηναίων τι να κάνουν έναντι της μεγάλης περσικής εκστρατείας. Το πως ερμήνευσαν οι αρχαίοι τον χρησμό, το αποδεικνύει η ίδια η Ιστορία. Δεν έσωσαν τον «εαυτούλη» αλλά Εαυτόν, που είναι και το Πνεύμα, που άρα είναι και το σύνολο, μέσα από μακροχρόνιους επώδυνους και επίπονους αγώνες και πολέμους.

Στη σημερινή εποχή όμως ο κόσμος φέρεται να αναζητεί σωτήρες, και να κάνει λάθος επιλογές, απανωτές κι επαναλαμβανόμενες. Ψάχνει εκεί που δεν πρέπει, ενώ μπορεί να αγνοήσει εντελώς τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας που μπορεί να είναι άγγελος μιας καλής συμβουλής, επειδή δεν είναι ειδικός, επώνυμος, φαφλατάς και «του συρμού».

Και εδώ γεννάται το πρώτο ερώτημα: Εξακολουθεί να έχει ελεύθερη βούληση, ή είναι θύμα επιλογών που του έχουν επιβληθεί και τις θεωρεί ως δικές του; Όταν για παράδειγμα έχει προειδοποιηθεί για κάποια πράγματα που του στερούν υγεία και ελευθερίες, αλλά επιμένει να μην τα αποχωρίζεται -όπως π.χ. το κινητό του- είναι όντως επειδή είναι δική του επιλογή, ή τον έχουν κάνει να πιστέψει ότι το θέλει, ή το έχει απόλυτη ανάγκη;

Και μετά γεννάται το δεύτερο ερώτημα: Πως μπορεί κάποιος να σώσει έναν άλλον που δεν θέλει να σωθεί; Mission Impossible. Γιατί αυτός που θέλει να σωθεί, δεν χρειάζεται να έχει τυφλή πίστη κάπου, αλλά απλά, πολύ απλά, ειλικρινή και βαθιά επιθυμία, αλλά και ταπεινότητα, χωρίς φόβο και πάθος, πρώτον να το ζητήσει και δεύτερον να του κάνει κλικ στο ένστικτο από ποιον θα το ζητήσει και ποιανού τη συμβουλή θα ακολουθήσει.

Και για να λειτουργήσει το ένστικτο ως καλός σύμβουλος, πρέπει να φύγει το Εγώ, και ο εαυτός να γραφτεί με κεφαλαίο Έψιλον, Εαυτός. Το Πνεύμα, το συλλογικό συνειδητό, και το συλλογικό καλό.

Το ‘χετε;

Μην τα θέλετε όλα... δικά σας! 👆Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας! 💞
Previous Article

Πόσο σοβαρή είναι η κρίση με το Ιράν; Ο πρώην ΑΝΥΕΘΑ Κ. Ήσυχος εξηγεί

Next Article

Οι Ιρανοί έδωσαν το βίντεο της κατάληψης των ελληνικών δεξαμενόπλοιων

Related Posts
Total
2
Share