Η Γάτα
Image default
Επικαιρότητα

Πέθανε ο Φαίδων Στράτος της Πειραϊκής – Πατραϊκής, πεθερός του Βαρουφάκη – Να πως πτώχευσε η Ελλάδα

Για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, η αποβιομηχάνιση της Ελλάδας ξεκίνησε επί εποχής ΠΑΣΟΚ, όταν ο Αντρέας Παπανδρέου πρώτα κρατικοποιούσε τις βιομηχανίες και μετά τις έκλεινε μια προς μια, δίνοντας δουλειά στο “ασφαλές” δημόσιο. Οι εργάτες έφευγαν με άδειες τσέπες, οι βιομήχανοι με γεμάτες. Ένα κραυγαλέο παράδειγμα είναι κι αυτό της Πειραϊκής Πατραϊκής, όπου ο φιλελεύθερος βιομήχανος Φαίδων Στράτος, αφού φούνταρε από κακοδιαχείριση την πιο επιτυχημένη βιομηχανία της Ελλάδας, την άφησε να κρατικοποιηθεί και στη συνέχεια, να κλείσει.

Σήμερα πέθανε ο Φαίδων Στράτος, ο πατέρας της Δανάης Στράτου, συζύγου του Γιάνη Βαρουφάκη, ήταν μέλος της γνωστής οικογένειας που ίδρυσε την Πειραϊκή – Πατραϊκή.

«Ντύνει, στολίζει, νοικοκυρεύει»

Το 1933 που γεννήθηκε ο Φαίδων Στράτος, η «Πειραϊκή–Πατραϊκή» βρισκόταν σε τροχιά ανάπτυξης. Μια ανάπτυξη που θα ερχόταν στο ζενίθ τη δεκαετία του 1960 όταν η εταιρεία διέθετε πέντε σύγχρονες εργοστασιακές μονάδες και απασχολούσε περισσότερους από 4.000 υπάλληλους.

ΌΛΗ η Ελλάδα, είχε την “προίκα” της -σεντόνια, τραπεζομάντιλα, πετσέτες, μπουρνούζια, κουρτίνες- που στην ούγια έγραφε «Πειραϊκή–Πατραϊκή». Το ίδιο και όλος ο Ελληνικός Στρατός.

Από το 1965 ο Φαίδων Στράτος αναλαμβάνει Εκτελεστικό μέλος του Δ.Σ. της Πειραϊκής-Πατραϊκής (μια θέση που θα κρατήσει έως το 1984). «Το πιο δυνατό μας κομμάτι ήταν τα λευκά είδη», έχει πει με έντονη νοσταλγία στην ίδια συνέντευξή του. «Έχω ακόμα σεντόνια, πετσέτες και άλλα είδη».

Ο Φαίδων Στράτος ασχολούνταν περισσότερο με τις θυγατρικές εταιρείες και ο αδερφός του, Ιάσων, με τη διεύθυνση.

Η πτώση της δεκαετίας του ’70

Στη δεκαετία του ’70 τα πρώτα σημάδια της πτώσης δεν αργούν να φανούν. Οι “εξηγήσεις” αποδίδονται στις πετρελαϊκές κρίσεις, τις αυξημένες απαιτήσεις των εργαζομένων συνοδευόμενες από μαζικές απεργίες και την απώλεια εμπιστοσύνης των βιομηχάνων στην κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά και τις περίφημες κρατικοποιήσεις της.

Η «Πειραϊκή-Πατραϊκή» κρατικοποιήθηκε τελικά επί κυβερνήσεως του Ανδρέα Παπανδρέου, στο πρόγραμμα των «κοινωνικοποιήσεων» της πρώτης τετραετίας του ΠΑΣΟΚ (1981-1985).

Εδώ αξίζει να δούμε τι γράφει ο Ριζοσπάστης και όχι οι δεξιές κυβερνήσεις:

Το χρονικό ενός προδιαγεγραμμένου κλεισίματος

Στο οριστικό κλείσιμο της Π – Π προσανατολίζεται η κυβέρνηση, μετά την αποτυχία του τέταρτου διαγωνισμού για το ξεπούλημά της. Υποκρισία, οι προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ Από την προηγούμενη δεκαετία η κυβέρνηση είχε προδιαγράψει, με την πολιτική της, τη σημερινή κατάληξη

Οριστική “ταφόπλακα” στην “Πειραϊκή – Πατραϊκή” βάζει τελικά η… εκσυγχρονιστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Το προανάγγειλε ουσιαστικά ο πρόεδρος του Οργανισμού Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ) Α. Τσουδερός, σχεδόν τρία χρόνια μετά τις προεκλογικές δεσμεύσεις του Α. Παπανδρέου το 1983 στην Πάτρα. Τότε που τα λόγια τα ψεύτικα και τα μεγάλα είχαν επιστρατευτεί για να κλαπεί η ψήφος των Πατρινών και μοιράζοντας από τα μπαλκόνια υποσχέσεις ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα στηρίξει, θα ενισχύσει και θα αναπτύξει το συγκρότημα της Π – Π!

Η επιλογή της κυβέρνησης για κλείσιμο του συγκροτήματος, μετά τον τέταρτο ανεπιτυχή διαγωνισμό για την εκποίηση των τελευταίων υπαρχόντων του, ήταν προδιαγεγραμμένη, γεγονός που ο “Ρ” επανειλημμένα σημείωνε. Οχι επειδή η εφημερίδα είχε υπόψη της ξεχωριστές πληροφορίες και υπόγειες διεργασίες, αλλά αναλύοντας ψύχραιμα και αντικειμενικά τις προοπτικές που κάθε φορά δημιουργούνταν από την εφαρμοζόμενη πολιτική. Λόγος γίνεται για την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και του άγριου ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, πολιτική συνεχούς υποβάθμισης του παραγωγικού δυναμικού της χώρας και περιθωριοποίησης της οικονομίας της χώρας συνολικά.

Η ιστορία της Π – Π, όπως και η ανάλογη άλλων βιομηχανικών μονάδων, έχει τη δική της αμαρτωλή ιστορία. Πάντως από την περίοδο που σημειώθηκε το οικονομικό ξετίναγμα της επιχείρησης, που από κοινού προκάλεσαν οι Στρατοκατσαμπαίοι ως ιδιοκτήτης της και οι διοικήσεις της Εθνικής Τράπεζας, που “φούσκωσαν” τα προσωπικά χρηματοκιβώτια των πρώτων με “θαλασσοδάνεια” ατελείωτων δισεκατομμυρίων, έχουν περάσει δεκατρία χρόνια. Από τότε χρονολογείται η ένταξη της επιχείρησης στον ΟΑΕ. Από τότε, ουσιαστικά, είχε τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο οριστικής διάλυσής της.

Η μέθοδος γνωστή και ιδιαίτερα προσφιλής στις κυβερνήσεις και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Πρόκειται για τη συστηματική, επί μία δεκαετία, υπονόμευση και περιθωριοποίηση της Π – Π και την έναρξη αλλεπάλληλων διαγωνισμών για την εκποίηση της τωρινής ιδιοκτησίας της επιχείρησης, στα πλαίσια των οποίων προσπαθούν να την ξεπουλήσουν μέσα από τη μετατροπή των εργοστασίων της, σε οικόπεδα. Ο τέταρτος διαγωνισμός και οι σχετικές “προσφορές” που έγιναν γνωστές τη βδομάδα που μας πέρασε, έρχεται να επιβεβαιώσει το άγχος της κυβέρνησης να απαλλαγεί, αλλά και να απαλλάξει τους ανταγωνιστές του κλάδου, από την ύπαρξη της “Πειραϊκής – Πατραϊκής”. Έτσι, το τεράστιο σκάνδαλο διάλυσης της Π – Π που ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ το 1986, επί υπουργίας πάλι της Β. Παπανδρέου, με την αυτονόμηση των εργοστασίων της, για να μπορεί πιο εύκολα να τα παραδώσει στους ιδιώτες, και αφού μεσολάβησαν οι αντίστοιχοι χειρισμοί της κυβέρνησης της ΝΔ, ολοκληρώνεται τώρα από την κυβέρνηση Σημίτη.

Ενδεικτικό προς αυτό είναι τα αποτελέσματα του τελευταίου διαγωνισμού, όπου το ενδιαφέρον εστιάστηκε σχεδόν αποκλειστικά στα μη παραγωγικά περιουσιακά στοιχεία της επιχείρησης (αποθήκες και αποθέματα), ενώ η μοναδική προσφορά για τις παραγωγικές μονάδες, εργοστάσια Πάτρας και Χαλκίδος είναι από την… τεχνική εταιρία ΕΡΓΑΣ ΑΤΕ – ΕΡΓΑ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ. Σε κάθε περίπτωση, όλες οι “προσφορές” δείχνουν τι επίλογο επιφυλάσσουν κυβέρνηση και μεγαλοεπιχειρηματίες για την Π – Π, τον πάλαι ποτέ κολοσσό της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας, που στήριξε και θα μπορούσε να στηρίξει και στο μέλλον την οικονομία της χώρας. Οι ευθύνες είναι τεράστιες για τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που όλα αυτά τα χρόνια δρομολόγησαν τη διάλυσή της, υπονομεύοντας έτσι τον στρατηγικής σημασίας για τη χώρα κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας, προκειμένου να ικανοποιήσουν τα σχέδια των Βρυξελλών που επιτάσσουν “την άμεση συρρίκνωση του κλωστοϋφαντουργικού τομέα κατά 25% και του υφαντουργικού κατά 45%”.

Το ιστορικό του σκανδάλου

Η πορεία της Π – Π είναι συνυφασμένη με την ίδια την ιστορία της κλωστοϋφαντουργίας στην Ελλάδα. Πρόκειται για επιχείρηση – κολοσσό για τα δεδομένα της χώρας και όχι μόνο, που αριθμούσε 7.500 εργαζόμενους και διέθετε 11 εργοστάσια και παραγωγικές μονάδες σ’ ολόκληρη τη χώρα, με εξαγωγές 33 δισ. δρχ., η οποία απορροφούσε πάνω από 30.000 τόνους βαμβάκι το χρόνο. Την επιχείρηση την εγκατέλειψαν ουσιαστικά, με τη μορφή της υπερχρεωμένης, “προβληματικής” εταιρίας, το 1982 οι ιδιοκτήτες Στράτος – Κατσάμπας. Λίγο αργότερα “πέρασε” στον έλεγχο του δημοσίου μέσω του ΟΑΕ με μόνο στόχο όχι βέβαια την “κοινωνικοποίησή” της, όπως υποστήριζαν οι κυβερνώντες του ΠΑΣΟΚ αλλά – όπως αποδείχτηκε από τους μεταγενέστερους χειρισμούς – την κοινωνικοποίηση των χρεών που είχαν δημιουργήσει οι Στρατοκατσαμπαίοι. Απώτερη επιδίωξη, η οικονομική εξυγίανση της επιχείρησης με μεταφορά των δεκάδων δισεκατομμυρίων χρεών στον κρατικό κορβανά και η εκ νέου απόδοσή της, “καθαρής” και “απαλλαγμένης” από υποχρεώσεις, σε ιδιώτες. Η πολιτική που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μετά την ένταξη της επιχείρησης στον ΟΑΕ, δεν ήταν δυνατόν παρά να οδηγήσουν στη συρρίκνωση και τη συνεχή υπονόμευση της επιχείρησης. Δε θα μπορούσε άλλωστε να γίνει διαφορετικά, αφού όλες οι γαλαζοπράσινες κυβερνήσεις υιοθέτησαν τα σχέδια των Βρυξελλών που θέλουν τη δραστική μείωση συνολικά του κλάδου στην Ευρώπη, τη μεταφορά των “εργασιοβόρων” κυρίως επιχειρήσεων σε χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και γενικά σε χώρες με χαμηλό εργατικό κόστος, ενώ στα πλαίσια της ΕΕ ουσιαστικά στηρίζεται και διατηρείται η… “ελίτ” των επιχειρήσεων με το υποτιθέμενο “επώνυμο” και πάντως ακριβό προϊόν. Η πρώτη απόφαση υπονόμευσης της επιχείρησης πάρθηκε το 1986, όταν επί υπουργίας Β. Παπανδρέου αποφασίστηκε το “σπάσιμο” του ομίλου της Π – Π. Στην πραγματικότητα ο κατακερματισμός του ομίλου σε μικρότερες αυτόνομες επιχειρήσεις αποτελούσε ένα καραμπινάτο σκάνδαλο τεραστίων διαστάσεων σε βάρος του ομίλου, μια εγκληματική επιλογή εναντίον του κλάδου ένδυσης και της οικονομίας της χώρας, συνολικά.

Τα αποτελέσματα της πολιτικής αυτής αποδείχτηκαν τραγικά. Από τα 11 εργοστάσια της Π – Π, σήμερα λειτουργούν μόνο δύο,από ιδιώτες. Το εργοστάσιο του Καρπενησίου που πουλήθηκε “αντί πινακίου φακής” στους πρώην ιδιοκτήτες Στράτο – Κατσάμπα και η μονάδα της Σάμου που εκχωρήθηκε στον επιχειρηματία Χατζή. Πρόκειται για τον επιχειρηματία που πρόσφατα αρχικά ανακοίνωσε ότι κηρύσσει πτώχευση στον όμιλό του, ενώ λίγες μέρες μετά το …ανακάλεσε. Και τα δύο εργοστάσια λειτουργούν με μειωμένο προσωπικό και με περικοπές των κατακτήσεων, που με αγώνες οι εργαζόμενοι είχαν καταχτήσει. Από τα 7.500 άτομα που εργάζονταν συνολικά στην Π – Π, σήμερα απασχολούνται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, περίπου 500 άτομα.

Ενδεικτική του εγκλήματος είναι και η περίπτωση της Π – Π ΓΑΒΡΙΗΛ,που ξεπουλήθηκε στους Παπαθανασίου – Κατσάμπα. Επί δυόμισι χρόνια οι ιδιώτες λεηλάτησαν στην πραγματικότητα ένα εργοστάσιο αξίας 7 δισ. δρχ., δίνοντας μόνο μια εγγυητική επιστολή 300 εκατομμυρίων δρχ. και στη συνέχεια διέκοψαν τη λειτουργία του, αξιώνοντας κι από πάνω αποζημίωση από το κράτος ύψους 600 εκατομμυρίων δρχ.! Αξίζει να σημειωθεί πως μόνο τα αποθέματα που υπήρχαν στον ΓΑΒΡΙΗΛ, ήταν αξίας 2,6 δισ. δρχ. Το εργοστάσιο επιστράφηκε στον ΟΑΕ σαν “στυμμένη λεμονόκουπα”, για να πουληθεί σαν παλιοσίδερα στον πλειστηριασμό που αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη.

Ανάλογη ήταν και η τύχη του εργοστασίου των Φιλιατών, το οποίο αγόρασε ο Σ. Αργυρός και αφού το ξεζούμισε, του έβαλε πέρσι το καλοκαίρι λουκέτο, πετώντας στο δρόμο τους εργαζόμενους.

Τα συμπεράσματα από το τεράστιο σκάνδαλο που συντελέστηκε, επιβεβαιώνουν την ορθότητα των προτάσεων του συνδικαλιστικού κινήματος και την ανάγκη να λειτουργήσει ο όμιλος της Π – Π ενιαία, κάτω από τον έλεγχο του δημοσίου, κάτι όμως που είναι έξω από τη λογική της κυβέρνησης, η οποία είναι ενταγμένη στην εξυπηρέτηση ντόπιων και ξένων μεγαλοσυμφερόντων.

Ο Φαίδων Στράτος, πεθερός του “αριστερού” Βαρουφάκη, είχε απόκτήσει δεσμούς με τη δεξιά παράταξη. «Ήμαστε φιλελεύθεροι κι όχι παραδοσιακοί δεξιοί, οι οποίοι είναι πιο κρατιστές», έχει πει.

Η ενασχόληση του Φ. Στράτου με την πολιτική ήταν περισσότερο από τεχνοκρατική σκοπιά όπως ο ίδιος έχει πει. Από το 1975 έως το 1985 ο Φαίδων Στράτος υπήρξε μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας, ενώ έχει διατελέσει επίσης: Από το 1980 έως το 1984 μέλος Δ.Σ. του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πειραιώς (ΕΒΕΠ), από το 1982 έως το 1989 πρόεδρος του Κέντρου Πολιτικής Ερεύνης και Επιμορφώσεως (ΚΠΕΕ), από το 1983 έως το 1988 πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ), από το 1990 έως το 93 μέλος του Δ.Σ. της Τράπεζας Πειραιώς, ενώ μια ξεχωριστή δράση του είναι αυτή που τον βρήκε από το 1995 έως το 2004 στη θέση του Προέδρου της Ένωσης Φίλων Ακρόπολης. Το σπίτι του “πτωχευμένου” βιομήχανου, βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο Μουσείο Ακρόπολης είναι από τα λίγα της πόλης που μπορούν να παινευτούν ότι έχουν θέα – «πιάτο» τον Ιερό Βράχο – έχουμε δει και φωτογραφήσεις του ζεύγους Βαρουφάκη εκεί.

Όσο για το μνημόνιο, από το 2006 έως το 2013 που έκλεισε και τα 80 του χρόνια, ο Φαίδων Στράτος ανέλαβε πρόεδρος του Δ.Σ. του Ινστιτούτου Επαγγελματικού Προσανατολισμού και Σταδιοδρομίας (ΙΕΠΑΣ), αλλά δεν έπαψε να παρεμβαίνει, ωστόσο στην πολιτική και οικονομική σκηνή. Με το άρθρο του στην Εστία (13/6/2012) αναφέρει ότι η μονομερής καταγγελία του Μνημονίου θα μας οδηγούσε σχεδόν μαθηματικά, σε μία σταδιακή εάν όχι απότομη έξοδο από την Ευρωζώνη και μοιραίως, μεσοπρόθεσμα τουλάχιστον και από την Ευρώπη. Αντ’ αυτού, είχε προτείνει μια “συμπεφωνημένη επανεξέταση και  προσπάθεια αναπροσαρμογής του Μνημονίου”:

«Αυτή είναι η αλλαγή, η επανάσταση εάν θέλετε, που μας χρειάζεται και σε αυτήν την κατεύθυνση θα πρέπει να στραφεί η καινούρια πολιτική πρακτική. Αργά ή γρήγορα (ελπίζουμε γρήγορα) θα πρέπει να αναδειχθεί μία ηγεσία που θα επιβάλλει την τάξη και την κοινωνική ειρήνη, αντί να χαϊδεύει απλώς χωρίς μακροχρόνια στρατηγική και προοπτική τα αυτιά των ψηφοφόρων. Μία ηγεσία που θα οδηγήσει την χώρα σε μία ειρηνική επανάσταση μαζί και όχι έξω από την Ευρώπη».

Εντάξει, την έφερε ο γαμπρός του Βαρουφάκης όσο πρόλαβε, κι όσο δεν πρόλαβε θα “βάλει τον Νόμο και Τάξη” (ελπίζει) ως ένας ακόμα ζάμπλουτος αριστερός και καλός συνεργάτης του Σόρος.

θεός σχωρέστον…

δείτε ακόμα

Ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος θέλει την ιδιωτικοποίηση των νοσοκομείων!

Η Γάτα

Τέλος στα πλαστικά μίας χρήσης ένα χρόνο νωρίτερα

Η Γάτα

Έρχεται ο Big Brother στα σούπερ μάρκετ που θα “φάει” τα ταμεία!

Η Γάτα

Κτηματολόγιο: Αποστολή μηνυμάτων σε πολίτες για την υποβολή δηλώσεων

Η Γάτα

“Πέρασμα στις ΑΠΕ”: Μια ιστορία δίχως τέλος που μοιάζει με εφιάλτη – Τι δεν γνωρίζουν οι πολίτες

Η Γάτα

Υπόθεση μουσικού παιδεραστή: Ένοχος με μειωμένη ποινή – Κάθειρξη 14 ετών και 6 μηνών

Η Γάτα
  • 465.590 Επισκέψεις