Η Γάτα
Η Γάτα σχολιάζει

Ωμός εκβιασμός εν όψει εκλογών – Τι πρέπει να γνωρίζετε

Οι σημερινές δηλώσεις Μητσοτάκη επιβεβαίωσαν αυτό που ήθελα να γράψω από καιρό: Μέσα από τον έντονο δικομματισμό, επιχειρείται η αυτονομία της Νέας Δημοκρατίας, ώστε μετά τις εκλογές να μπορεί ανεξάρτητη, και χωρίς ανάγκη συνεργασίας, να περνά ανεμπόδιστα τις “μεταρρυθμίσεις” που έχει προγραμματίσει, τη μια μετά την άλλη

Αυτό που δήλωσε σήμερα ρητά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εν είδει εκβιασμού, είναι ότι «Αν δεν υπάρχει ισχυρή εντολή και αυτοδυναμία, τότε αυτό σημαίνει ότι θα ξαναπάμε σε εκλογές τον Δεκαπενταύγουστο και με απλή αναλογική» – «Άρα, τότε θα έπρεπε να συνεργαστεί το πρώτο με το δεύτερο κόμμα. Δεν νομίζω ότι οι πολίτες θέλουν αυτό», υπονοώντας πως η ΝΔ δεν μπορεί να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ναι αλλά μπορεί να συνεργαστεί με κάποιο άλλο κόμμα, όπως έχει γίνει στο παρελθόν. Ποιο θα είναι αυτό; Παλιά ήταν το ΠΑΣΟΚ, και θα μπορούσε να είναι το ΚΙΝΑΛ. Κι αν δεν θέλουν, ο Βαρουφάκης έχει προσφερθεί ως καλός “μπαλαντέρ” να συνεργαστεί με οποιοδήποτε κόμμα – καρέκλα να ‘ναι και ό,τι χρώμα να ‘ναι!

Φυσικά εκεί που ποντάρει ο κος Μητσοτάκης είναι στο καλοκαίρι. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου και λέει ψηφίστε με όλοι τώρα, γιατί αλλιώς θα σας ‘μπιπ’ όλο το καλοκαίρι.

Συγκεκριμένα είπε ο Μητσοτάκης στη συνέντευξή στον ρ/σ Θέμα 104,6, είναι ότι “χρειάζεται προσωπικά -και η ΝΔ- ισχυρή εντολή, στις 7 Ιουλίου, γιατί αν δεν υπάρξει, και για να το καταλάβουν καλά οι πολίτες τι σημαίνει, η χώρα θα οδηγηθεί σε εκλογές τον 15αύγουστο”. [37: 00] Το ίδιο τόνισε και πρωτύτερα στο [11:00] της συνέντευξης.

Άρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θέλει με κανένα τρόπο και για κανένα λόγο να συνεργαστεί με κανένα κόμμα και φοβάται την απλή αναλογική. Πολύ δημοκρατικό!

Καθημερινή: “Το 2019 δεν θα είναι η χρονιά των μικρών κομμάτων”

Μπορεί για κάποιους πολίτες οι πολιτικές εξελίξεις της καθημερινότητας είναι “επεισόδια” ενός σήριαλ που ίσως και να παρακολουθούν άτακτα, ωστόσο για κάποιους άλλους ο ρόλος είναι η “συγγραφή” του σήριαλ. Και φυσικά αυτό που γράφεται στα επίσημα όργανα ενημέρωσης της ΝΔ που είναι η Καθημερινή και το ΣΚΆΙ, δεν είναι καθόλου τυχαία.

Το εν λόγω άρθρο δημοσιεύτηκε από τις αρχές του τρέχοντος έτους, 13/1/19. Ο αρθρογράφος κος κ. Νίκος Μαραντζίδης, προβλέπει ως μια άλλη Μοργκάνα, ότι θα υπάρξει έντονος δικομματισμός, τα μικρά κόμματα θα εξαφανιστούν, και η ΝΔ θα “στοχεύει” στην αυτοδυναμία.

Κι αυτό που είδαμε να συμβαίνει είναι να διαλύονται τα δεξιόστροφα κόμματα ΑΝΕΛ και Ποτάμι και να βγαίνουν εκτός παιγνιδιού, να ανεβαίνει αναπάντεχα ο Βελόπουλος αλλά κι αμέσως να έχει προβλήματα εσωτερικά, ενώ η  Ένωση Κεντρώων να υπάρχει με μπουκάλα οξυγόνου. Η δε Χρυσή Αυγή να πέφτει.

Άρα η δεξαμενή του Μητσοτάκη γεμίζει από αυτούς περισσότερο και πιθανά από τους απογοητευμένους που πριν ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ – είναι αυτή η αρκετά μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων που άγεται και φέρεται χωρίς συγκεκριμένο ιδεολογικό στίγμα και, ίσως και λίγο κυκλοθυμικά κάθε φορά.

Στην αριστερή υποτιθέμενη πλευρά, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ προς το παρόν έχουν εκτοπίσει όλους τους άλλους, και φυσικά ο Βαρουφάκης φλερτάρει με την είσοδο στη Βουλή, αποσκοπώντας να αποδυναμώσει όσο το δυνατόν περισσότερο τον ΣΥΡΙΖΑ προς όφελος της ΝΔ. Για την περίπτωση Βαρουφάκη θα υπάρξει εκτενέστερο άρθρο.

Σημαντική σημείωση:

Όσο περισσότερα είναι τα κόμματα που θα μείνουν εκτός της Βουλής και κατ’ ακολουθία μεγαλύτερο το άθροισμα της δύναμής τους, τόσο θα χαμηλώνει ο πήχης για να κερδίσει ο νικητής την απόλυτη πλειοψηφία των 151 βουλευτών – οπότε επιλέξτε μικρό κόμμα που βρίσκεται οριακά στην είσοδο στη Βουλή, δηλαδή στο 3% που απαιτείται

Όπως δείχνουν τα πράγματα, δεν είναι καθόλου καλά. Γιατί μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι ξαφνικά η ΝΔ τρελάθηκε κι άλλαξε μυαλά, έγινε καλό παιδί, και θα βάλει τάξη στην αταξία του ΣΥΡΙΖΑ, στο χάος που προκάλεσαν τα μέτρα και οι υποχωρήσεις του στους δανειστές, αλλά όποιος πιστεύει κάτι τέτοιο, μάλλον τρελάθηκε ο ο ίδιος. Οι “μεταρρυθμίσεις” που μας ζητάει η ξένη και ντόπια ελίτ όχι μόνο δεν τέλειωσαν, αλλά περισσεύουν και πολλές να γίνουν ακόμα σύμφωνα με τα γούστα τους.

Ο ιδιωτικός τομέας θα εισβάλει παντού και βίαια στη ζωή μας, και όπου και όποτε έγινε αυτό, οι πολίτες δεν βγήκαν κερδισμένοι. Και ο Μητσοτάκης δεν έκρυψε και πολύ προεκλογικά τα λόγια του στο τι πρόκειται να συμβεί.

Άρα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, μέχρι να βρεθεί ένα κόμμα που να μας εκφράζει καλύτερα από τα ήδη υπάρχοντα, να μην είναι μαριονέτα των λίγων και των ξένων -και κάτι τέτοιο είναι ήδη στα σκαριά- είναι να ψηφίσουμε στρατηγικά: Όχι με άξονα ποιος θα βρει κυρίαρχος πρώτος -ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ- αλλά με άξονα πια κόμματα ακόμα θα θέλατε να είναι στη Βουλή για να παίξουν ένα ρόλο συντονιστικό σε σχέση με τον πρώτο. Και είναι 24 αυτά που κατεβαίνουν και ουδείς μιλάει γι’ αυτό, και κάποια έχουν πιθανότητες να μπουν στη Βουλή, καθώς βρίσκονται οριακά.

Για παράδειγμα, γιατί να μείνει απέξω η Ζωή Κωνσταντοπούλου με το Πλεύση Ελευθερίας; Συμφωνούμε ιδεολογικά μαζί της; Άμα μας πείτε και που εντάσσεται θα σας απαντήσω. Της έχω σούρει ουκ ολίγα αρθρογραφώντας παλιά στην AllNewz. Αλλά προκειμένου να μην βγει ένα τέρας πλειοψηφίας που θα κάνει ό,τι του γουστάρει εκεί μέσα, θα επέλεγα να την ψηφίσω. Και μάλλον θα το κάνω. Στο κάτω κάτω, όπως λέει η ίδια, “βάλτε ζωή στη Βουλή” – άντε και να ξαναδούμε λίγο ζωντάνια εκεί μέσα και παρουσία, γιατί όλοι οι άλλοι είναι και κοπανατζήδες!

Παραθέτω λοιπόν το άρθρο της <Κ> για να το διαβάσετε, ποια κόμματα κατεβαίνουν στις εκλογές και τι προβλέπει ο νόμος για αυτοδυναμία:

24 Κόμματα

Στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου δήλωσαν το όνομα και το έμβλημά τους για τις επικείμενες εθνικές-βουλευτικές εκλογές της 7 Ιουλίου 2019, 20 κόμματα και 4 συνασπισμοί κομμάτων. Την ερχόμενη Τρίτη, 25 Ιουνίου, το Α΄ Τμήμα του Αρείου Πάγου θα ανακηρύξει τα κόμματα και τους συνασπισμούς κομμάτων τα οποία θα έχουν δικαίωμα να συμμετέχουν στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές.

Κόμματα

1. Δημοσθένης Βεργής- Έλληνες Οικολόγοι

2. Νέα Δημοκρατία

3. Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας (Ο.Κ.Δ.Ε)

4. Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή – ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α

5. Ελλήνων Συνέλευση- Αρτέμης Σώρρας

6. Ένωση Κεντρώων

7. Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα-ΕΕΚ Τροτσκιστές

8. Ελληνική Λύση-Κυριάκος Βελόπουλος

9. Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος-ΚΚΕ

10. Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)- ΚΚΕ (μ-λ)

11. Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, Μ-Λ ΚΚΕ

12. Απόφαση Ανάγκης, Μωραίτης Αντώνιος (ανεξάρτητος)

13. Λαϊκός Σύνδεσμος-Χρυσή Αυγή

14. Λαϊκή Ενότητα

15. Μέτωπο Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής (ΜέΡΑ25)

16. Αγροτικό κόμμα Ελλάδας (ΑΚΕ)

17. Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς -ΣΥΡΙΖΑ

18. Δημοψηφίσματα Πρωτοβουλίας Πολιτών

19. Δημιουργία Ξανά -Θάνος Τζήμερος

20. Πλεύση Ελευθερίας- Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Συνασπισμοί κομμάτων

1.Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.ΠΑ.Μ) και Αγροτικό Κτηνοτροφικό Κόμμα Ελλάδας (Α.Κ.Κ.ΕΛ.)

2. ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ (ΚΙΝ.ΑΛ.)

3. Συνασπισμός Περισσοτέρων Συνεργαζόμενων Κομμάτων, Λευκό (Λαϊκές Ενώσεις Υπερκομματικών Ομάδων) ΕΝ.Π.ΑΝ. (Ενώσεις πολιτισμού και Ανάπτυξης) Α.Κ.Ε. (Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας)-Ελληνικό Όραμα

4. Άλλη Ελλάδα.

Άρθρο <Κ>
ΝΙΚΟΣ ΜΑΡΑΝΤΖΙΔΗΣ*

Το 2019 δεν θα είναι η χρονιά των μικρών κομμάτων

Ε​​ισήλθαμε σε εκλογική χρονιά. Η εικόνα του ανταγωνισμού μεταξύ των δύο βασικών πολιτικών δυνάμεων δεν έχει μεταβληθεί ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο. Η μεν Νέα Δημοκρατία εκτός από την πρώτη θέση στοχεύει και στην αυτοδυναμία. Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την πλευρά του, έχει σταματήσει τη δημοσκοπική φθορά και προσπαθεί να ανακάμψει αυξάνοντας τη συσπείρωσή του.

Αυτό που παρουσιάζει ενδιαφέρον είναι το βάλτωμα των μικρών κομμάτων. Απ’ ό,τι φαίνεται το 2019 θα είναι το αντίθετο του Μαΐου 2012. Σε εκείνες τις εκλογές τα μικρά κόμματα συνέλεξαν όλα μαζί το 67% των ψήφων. Μάλιστα, τα κόμματα που είχαν ιδρυθεί από το 2010 και μετά κέρδισαν συνολικά 25%. Αν προσθέσουμε και το ποσοστό της Χρυσής Αυγής, που στις εκλογές του 2009 είχε λάβει μόλις 0,29%, προκύπτει πως ένας στους τρεις πολίτες ψήφισε κόμματα που έως τότε είτε δεν υπήρχαν είτε ήταν περιθωριακά. Και στη συνέχεια, όμως, ένα σημαντικό τμήμα των ψηφοφόρων έδειξε να εμπιστεύεται νέα και μικρά κόμματα. Στις τελευταίες εθνικές εκλογές, το ελληνικό Κοινοβούλιο κατέγραψε ρεκόρ παρουσίας πολιτικών κομμάτων, οκτώ το σύνολο, εκ των οποίων τα έξι από αυτά (Χρυσή Αυγή, Δημοκρατική Συμπαράταξη, ΚΚΕ, Ποτάμι, Ανεξάρτητοι Ελληνες, Ενωση Κεντρώων) κατέγραψαν αθροιστικά 30%. Αν προσθέσουμε και το ποσοστό των κομμάτων που δεν έπιασαν το όριο του 3% (π.χ. η ΛΑΕ με 2,87%), βλέπουμε πως τον Σεπτέμβριο του 2015, σχεδόν τέσσερις στους δέκα επέλεξαν συνειδητά μικρά κόμματα. Ομως, τώρα τα πράγματα δεν δείχνουν το ίδιο αισιόδοξα για τους «μικρούς».

Στο Κέντρο, οι πολιτικές δυνάμεις μαραζώνουν. Οι αφοσιωμένοι αλλά ηλικιωμένοι εναπομείναντες ψηφοφόροι του διατηρούν το Κίνημα Αλλαγής σε αξιοπρεπή επίπεδα, αλλά δεν δείχνουν ικανοί να το ωθήσουν ανοδικά. Οι προσδοκίες για δύναμη αρκετά πάνω του 10% όχι μόνο δεν επαληθεύονται αλλά, αντίθετα, τους τελευταίους μήνες οι τάσεις είναι πτωτικές. Το Ποτάμι, αφού ζάλισε τους ψηφοφόρους του με απότομα ζιγκ ζαγκ, τώρα επιχειρεί, με σημείο αφετηρίας το Μακεδονικό, να επιβιώσει στηριζόμενο στις προοδευτικές ρίζες του. Αγώνας δύσκολος, με αβέβαιη έκβαση. Και για την Ενωση Κεντρώων τα πράγματα δεν πάνε καλά. Το κόμμα δείχνει να μην προσελκύει πια διαμαρτυρόμενους ψηφοφόρους που αναζητούν το «καλτ» στην πολιτική. Ακόμη κι εντός Βουλής, τα παραπάνω κόμματα κινδυνεύουν να απολέσουν την ικανότητα να επηρεάσουν τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις. Η πιθανότητα να διατηρήσουν αυτήν τη δυνατότητα συνδέεται με τη μη αυτοδυναμία κάποιου κόμματος (δηλαδή της Ν.Δ.) στις ερχόμενες εκλογές.

Στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει στασιμότητα. Το ΚΚΕ έχει συνηθίσει σε αυτήν την κατάσταση ήδη από τις αρχές του ’90. Είναι εντούτοις εξαιρετικά ενδιαφέρον πως από τη δημοσκοπική πτώση του ΣΥΡΙΖΑ δεν βγαίνουν κερδισμένοι οι πρώην σύντροφοι του Αλέξη Τσίπρα. Η Λαϊκή Ενότητα του Π. Λαφαζάνη, η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου και η ΜεΡΑ25 του Γ. Βαρουφάκη κινούνται σε χαμηλά ποσοστά και κανένα από τα τρία, προς το παρόν, δεν δείχνει ιδιαίτερη δυναμική. Οι πιθανότητες να ξεπεράσουν το κατώφλι του 3% σχετίζονται με την ικανότητα να υπερβούν τις μεταξύ τους διαφορές και να κατέλθουν ενιαία στις εκλογές. Πιθανό, αλλά όχι βέβαιο. Πάντως, είναι απορίας άξιον πώς η δεξιά μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ δεν ωφέλησε σημαντικά κανένα από τα κόμματα που βρίσκονται εξ αριστερών του.

Στα δεξιά της Ν.Δ., η Χρυσή Αυγή, παρά το γεγονός πως η πολιτική συγκυρία λόγω της ατζέντας του Μακεδονικού είναι βολική γι’ αυτήν, δεν δείχνει ανοδικές τάσεις. Σε όλες τις δημοσκοπήσεις, η στασιμότητα της Χ.Α. αποτελεί τον κοινό παρονομαστή. Το ερώτημα εάν η μόδα του εξτρεμισμού έχει οριστικά παρέλθει ή απλώς πρόκειται για μια προσωρινή ύφεση, είναι νωρίς να απαντηθεί. Οι ΑΝΕΛ βρίσκονται σε φάση διάλυσης. Αυτή τη στιγμή είναι το κοινοβουλευτικό κόμμα με τις μικρότερες πιθανότητες παραμονής στο Κοινοβούλιο. Το κόστος της συγκυβέρνησης με τον ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως θα πληρωθεί ακριβά. Το μόνο κόμμα στα δεξιά της Ν.Δ. που δείχνει τάσεις ανόδου είναι το «μακεδονομαχικό» κόμμα του Κ. Βελόπουλου, η Ελληνική Λύση. Κι εδώ όμως υπάρχει δρόμος ακόμη για να απαντήσει κάποιος αν στο Κοινοβούλιο θα εμφανιστεί ένα νέο κόμμα.

Συνοπτικά, οι επόμενες εκλογές ενδέχεται να σηματοδοτήσουν μια νέα πολιτική φάση και έναν νέο κύκλο δικομματισμού. Εφόσον η Ν.Δ. πετύχει αυτοδυναμία και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το δεύτερο κόμμα με μεγάλη απόσταση από οποιοδήποτε άλλο, πιθανότατα το μέλλον της ελληνικής πολιτικής να αφορά κυρίως δύο κόμματα-παρατάξεις.

Μια Κεντροδεξιά που θα καλύπτει τον χώρο από τις παρυφές της Ακροδεξιάς μέχρι το φιλελεύθερο κέντρο και μια Κεντροαριστερά, που θα καλύπτει τον χώρο από τη ριζοσπαστική αριστερά έως το προοδευτικό κέντρο. Οσοι από τους «μικρούς» καταψήφισαν την αναλογική στη Βουλή μάλλον το έχουν μετανιώσει τώρα.

* Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα και στο Πανεπιστήμιο της Κεράλα (Ινδία).

Ποσοστό για αυτοδυναμία

Ακόμη και με ποσοστό 33% είναι δυνατόν το πρώτο κόμμα να εξασφαλίσει την αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές. Σε ποιες περιπτώσεις είναι αυτό δυνατό.

Ρόλο-κλειδί στην αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος παίζει το άθροισμα των κομμάτων που θα μείνουν εκτός Βουλής. Αν αυτό κυμανθεί στα επίπεδα του Μαΐου του 2012, η επόμενη κυβέρνηση μπορεί να είναι κάλλιστα μονοκομματική. Στις εκλογές αυτές η διασπορά των ψήφων ήταν μεγάλη και τα εκτός Βουλής κόμματα συγκέντρωσαν 19,02%. Στην περίπτωση, λοιπόν, που σημειωθεί στις επερχόμενες εκλογές ένα ανάλογο φαινόμενο, τότε αρκεί στο πρώτο κόμμα ποσοστό 33% για να αποσπάσει 152 έδρες.

Τα ψιλά γράμματα του υφιστάμενου εκλογικού συστήματος είναι καθοριστικά για τις πολιτικές εξελίξεις, καθώς, παρά τα όσα λέγονται και γράφονται κατά καιρούς, το αποτέλεσμα δεν πρόκειται να επηρεαστεί είτε από τη διαφορά μεταξύ των δύο πρώτων κομμάτων είτε από την επιμέρους απήχηση που θα εξασφαλίσουν οι άλλες πολιτικές δυνάμεις.

Οι ουσιαστικές παράμετροι είναι δύο: Αφενός το ποσοστό που θα πάρει αυτοτελώς το πρώτο κόμμα και αφετέρου οι επιδόσεις των μικρών κομμάτων που δεν θα καταφέρουν να συγκεντρώσουν το όριο του 3% για την είσοδό τους στη Βουλή. Όσο περισσότερα είναι τα κόμματα που θα μείνουν εκτός της Βουλής και κατ’ ακολουθία μεγαλύτερο το άθροισμα της δύναμής τους, τόσο θα χαμηλώνει ο πήχης για να κερδίσει ο νικητής την απόλυτη πλειοψηφία των 151 βουλευτών.

Καθοριστικό το ποσοστό των εκτός Βουλής

Αντίθετα, αν τα εκτός Βουλής κόμματα κινηθούν στα επίπεδα των επαναληπτικών εκλογών του Ιουνίου του 2012, που συμπιέστηκαν στο 5,98%, τότε το τοπίο θα είναι αρκετά διαφορετικό. Και με 33% το πρώτο κόμμα θα πάρει το πολύ 138 έδρες, οπότε θα χρειαστεί είτε ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας είτε προσφυγή σε νέες κάλπες.

Για να μπορέσει να σχηματίσει το πρώτο κόμμα αυτοδύναμη κυβέρνηση (με τους εκτός Βουλής σχηματισμούς στα επίπεδα του 5,98%), ο πήχης ψηλώνει αρκετά και απαιτείται ποσοστό τουλάχιστον 37,8% για να έχει 151 έδρες. Οπως είναι προφανές, το όριο της αυτοδυναμίας κινείται ενδιάμεσα των δύο αυτών ποσοστών, ανάλογα με την τελική συμπεριφορά των εκτός Βουλής κομμάτων.

Ο αριθμός των εδρών

Για να υπολογιστεί ο αριθμός των εδρών που παίρνει κάθε κόμμα, κατ’ αρχάς πολλαπλασιάζεται το ποσοστό του με το 250. Στη συνέχεια, το γινόμενο διαιρείται με το συνολικό ποσοστό όλων των κομμάτων που περνούν το 3%. Το αποτέλεσμα δίνει τις έδρες. Στις έδρες του πρώτου κόμματος προστίθενται και οι 50 έδρες που είναι το μπόνους που προβλέπει ο εκλογικός νόμος.

δείτε ακόμα

Ευχαριστούμε την επιστημονική κοινότητα για… τα φώτα της σχετικά με τον σεισμό!

Η Γάτα

Μπατριώτη… την μπάτησες!

Η Γάτα

Υποκρισία ΟΗΕ: Με “λύπη” διαπιστώνει ότι η πείνα στον κόσμο συνεχίζει να αυξάνεται

Η Γάτα

«Τεχνικό περιστατικό» θέτει το σύστημα GPS της Ευρώπης πλήρως εκτός σύνδεσης για μέρες

Η Γάτα

Βαρουφάκη, εκτός κι από γελοίος είσαι και κακός προπαγανδιστής

Η Γάτα

Όχι μόνο το “112”, χρειαζόμαστε και καινοτόμο φάρμακο κατά της βλακείας!

Η Γάτα