Και μετά την είδηση είδα αυτό και έπαθα…

Δεν είχε περάσει πολύ ώρα που έγραψα για το μοιραίο τροχαίο του Πάνου Ζάρλα, όταν μια εικόνα μου ανέβασε την πίεση στο max…

Λίγο μετά τη δυσάρεστη είδηση του θανάτου του Πάνου Ζάρλα που άφησε την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο ανήμερα των 28 γενεθλίων του πέφτοντας με μεγάλη ταχύτητα στις προστατευτικές μπάρες, ενώ ΔΕΝ φορούσε κράνος, βγήκα για δουλειές στην πόλη του Βόλου.

Καταρχάς, παρότι όλοι έκαναν λόγω για βροχερή ημέρα, το “αξιόπιστο” meteo έδινε λιακάδα και λίγη συννεφιά.

 

Ωστόσο μπόρα ξέσπασε ξαφνικά κι αρκετά δυνατή κι έγινα μια… βρεγμένη Γάτα! 😼 Το meteo μου μέσα και σας πληρώνουμε!

Και ξαφνικά βλέπω έναν νεαρό σε δίκυκλο, χωρίς κράνος, να παλεύει να οδηγήσει με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο να το παίζει καθαριστήρας στη μούρη του προσπαθώντας να βγάλει τη βροχή μπας και δει μπροστά του. Πάω στοίχημα… ψηφοφόρος του Μπέου είναι, κάνουν μπαμ από μακριά…

Θα ‘χε δεν θα ‘χε αγγίξει τα 20, και σου λέει… καλά είναι. Την ζήσαμε τη ζωή μας, πόσο άλλο θέμε παραπάνω;

Κι αφού πρώτα νευρίασα, μετά με έπιασε φιλοσοφική σκεπτομορφική διάρροια.

Γιατί παλιά το αίσθημα επιβίωσης ήταν τόσο έντονο και τώρα δεν είναι; Γιατί παλιά υπήρχε εκτίμηση της δικής μας ύπαρξης και τώρα όχι; Γιατί παλιά οι άνθρωποι αγαπούσαν τη ζωή και τώρα την υποτιμούν, μάλιστα φτάνουν και να την τερματίσουν με τόση ευκολία; Γιατί τόση παραίτηση, τόση ηττοπάθεια;

Και οι δύο απαντήσεις που μου ήρθαν στο μυαλό ήταν οι εξής:

Πρώτον έχει χαθεί η επαφή με την Πνευματικότητα μας κι αυτό το πράγμα, όλα να είναι ύλη και να εστιάζει ο κόσμος μόνο στην ύλη, περιέργως λειτουργεί ανάποδα, και τον κάνει να μην σέβεται ούτε τη δική του υλική υπόσταση. Δεν αγαπάει τον εαυτό του, αφού δεν αγαπά Εαυτόν, που είναι το Πνεύμα. Πόσο μάλλον τον Εαυτό του πλησίον του.

Το δεύτερο που μου ήρθε είναι ότι τον εκπαίδευσαν να νιώθει ότι είναι ένα τίποτα. Βομβαρδίζεται ολημερίς με επιταγές, προσταγές και υποχρεώσεις, μηδενίζοντας του ταυτόχρονα τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια του. Τον κάνουν να έχει σιχαθεί τη ζωή του μέσα από στερήσεις και δυσκολίες, την υλική άνεση που θα επιθυμούσε κι ονειρευόταν, οπότε αυτή η ζωή που δεν μετράει μία για τους άλλους, δεν μετράει και για τον ίδιο.

Ο εγωισμός του ξεκινά και τελειώνει στο ότι πάντα φταίνε οι άλλοι, κι εκεί… τελεία και παύλα. Τον έχουν γεμίσει με τόσες ενοχές, από το προπατορικό αμάρτημα μέχρι την κλιματική αλλαγή, που δεν αντέχει να δει ψύχραιμα τα δικά του λάθη, να του γεννηθεί η επιθυμία να τα διορθώσει για να μπορέσει να αλλάξει και την κατάσταση γύρω του. Όλα αυτά είναι too much. Η συναισθηματική του κατάσταση είναι κάτι σαν το εναλλασσόμενο ρεύμα, που αλλάζει συνεχώς τάσεις και κατεύθυνση μεταξύ θυμού και απάθειας, πλήρους αδιαφορίας, ακόμα και για τον εαυτό του.

Και μετά αναλογίστηκα, ότι κάποιοι δίνουν αγώνα να αφυπνίσουν τους συνανθρώπους τους, αλλά ο λόγος τους -όπως εκείνος του Χριστού- δεν βρίσκει πάντα ευήκοα ώτα. Είναι αυτή η ριμάδα η Ελεύθερη Βούληση, βλέπετε, που μας έδωσε ο Δημιουργός, ώστε να μπορεί ο καθένας να αποφασίσει αν και πόσο καταστροφικά ή αυτοκαταστροφικά θέλεις να ζήσεις την ζωή σου.

Η αγάπη για τη ζωή, είναι αγάπη για πνευματική εξέλιξη. Όταν κάποιος δεν επιθυμεί αυτή την εξέλιξη ισχύει το ίδιο με τη Γνώση: Αν θεωρείς ότι τα έμαθες όλα και δεν έχεις τίποτα πια να διδαχθείς, είσαι ήδη ένας ζωντανός νεκρός, ένα ζόμπι. Νοιάζεται ο νεκρός να μην πάθει κάτι;

Previous Article

Ξεμπλοκάρουν χιλιάδες εκκρεμείς αιτήσεις συνταξιοδότησης - Ποιους αφορά

Next Article

Δωρεάν κράνη σε οδηγούς δικύκλων στη Θεσσαλονίκη!

Related Posts
Total
34
Share